Bieg Pamięci Żołnierzy Wyklętych

Bieg podzielony jest na dwa dystanse pierwszy „Lalka” na symbolicznym dystansie 1963 m i drugi bieg główny 5 km. Honorowym gościem biegu w Żorach był Stanisław Leśko – Żołnierz Wyklęty walczący po wojnie na terenie Rzeszowszczyzny. Oczywiście nie mogło nas tam zabraknąć, dlatego w bardzo licznej grupie wraz z naszymi najbliższymi stawiliśmy się by uczcić pamięć i oddać hołd żołnierzom polskiego podziemia antykomunistycznego i antysowieckiego. Atmosfera już od samego wejścia do lasu i dojścia do strzelnicy „Dębina” była jakaś magiczna. Tego dnia była ważna nie tylko rywalizacja a samo uczestnictwo w imprezie. Harcerze z drużyny „Wataha” rewelacyjnie przygotowani, ale jak mogło być inaczej przecież pieczę nad całą imprezą sprawował phm. Robert Nowak "IwaN". Niesamowitym przeżyciem było spotkanie i możliwość rozmowy z Panem Stanisławem Leśko żołnierzem wyklętym, który o sobie powiedział że przez wiele lat żył w przekonaniu, że jest „żołnierzem przeklętym” a teraz u kresu swojego życia wie, że wszystko to miało jednak sens.

HRmax tego dnia jak zwykle nie opuszczał dobry humor, więc razem z Martą Basek przeprowadziłyśmy rozgrzewkę dla najmłodszych, dzieciaki podeszły do tego z wielkim zaangażowaniem i na bieg „Lalka” wystartowaliśmy już wszyscy dobrze przygotowani; jedni pobiegli ze swoimi najbliższymi, drudzy jako rozgrzewka przed biegiem głównym. Była to świetna zabawa, którego uwieńczeniem był medal, który dla naszych dzieci jest najważniejszą nagrodą. Wielką niespodziankę sprawiła nam niespełna dziewięcioletnia HRjuniorka Kasia Kokot, która ukończyła ten bieg najszybciej wśród najmłodszych. Wszyscy jesteśmy bardzo dumni z naszych pociech, które dobiegły na metę bardzo zadowolone ( nawet po upadkach ).

Pogoda była idealna i punktualnie w południe wystrzałem z zabytkowego pistoletu Króla Bractwa Kurkowego w Żorach ( gospodarza strzelnicy w Dębinie ) wystartowaliśmy. Trasa biegu przebiegała duktami leśnymi. To był dobry bieg, choć ja osobiście nie lubię tego dystansu ( może dlatego, że rozkręcam się w okolicach 7 km) to biegło mi się rewelacyjnie do drugiego km byłam na zawodach a po drugim km miałam poczucie, że jestem na treningu i kiedy po 3 km dogoniły mnie Monika Osikowska i Ola Kuś powiedziałam im „dziewczyny biegnijcie ja odpuszczam ściganie” jednak po chwili znów byłam przed nimi a nogi tak jakoś same niosły. Ostatnie metry to droga prosta, metę widać było od jakiś 300 m a w takiej sytuacji nie można zwalniać a nawet trzeba przyśpieszyć. Kibice byli rewelacyjni. Ukończyłam zawody szczęśliwa a zaraz za mną przybiegła Monika z czego byłam bardzo zadowolona bo ona ma charakter do biegania :) Po ukończonym biegu czekała na wszystkich ciepła herbatka i „grochówka” . Kuchnia polowa była rewelacyjnie przygotowana.

Cała nasza grupa ukończyła te zawody rewelacyjnie a konkurencja była spora, bo w biegu głównym uczestniczyło ponad 200 osób. I tak na największe słowa uznania zasłużył Paweł Dzięgielowski, który zwyciężył bieg. Nasza niezawodna Kasia Bienioszek zajęła II miejsce open wśród kobiet. W kategorii K30 II miejsce zajęła Ewa Kałus a III miejsce Monika Osikowska, w kategorii K40 Marta Basek była III, natomiast w trzech kategoriach męskich górowali nasi panowie M30 I miejsce Mariusz Walczyński (który był 4 na mecie), K40 I miejsce Piotr Tomaszczyk, II miejsce Krzysztof Kokot i w kategorii M60 najlepszy był Jan Bednarek. Bardzo wzruszyło mnie wyróżnienie „Przyjaciela Tropem wilczym„ które otrzymałam od organizatorów Biegu Pamięci Żołnierzy Wyklętych z rąk Pana Roberta Nowaka.

To był wspaniały dzień gdzie pasję biegania połączyliśmy z pamięcią o tych którzy walczyli o nasze lepsze życie

„Siłą wilka jest wataha, siłą watahy jest wilk”

Tekst: Ewa Kałus